|
welcome to my world
Balkan
cup - 2ος
γύρος
Batajnica Aerodrom 5/8/2007
Αυτά
κι αν είναι
γενέθλια, με
βρήκανε
στις
Σέρρες μ'
ένα
μηχανάκι
στα χέρια
μου για να
το
δοκιμάσω
και να το
ετοιμάσουμε
όσο
μπορούσαμε
για να λάβω
μέρος στο Βαλκανικό
κύπελλό, ως
μέλος της
εθνικής
αποστολής.
Όσο
εξωπραγματικό
κι αν
ακούγεται αυτό, εμένα μου
βγάλανε το
λάδι μέχρι
την
τελευταία
στιγμή
μέχρι να
αποφασίσουν
αν αυτό
το όνειρο
θα
μπορούσε ή
όχι να
γίνει
πραγματικότητα.
Ξαφνικά
μια μέρα
βρεθήκαμε
να το
συζητάμε
με τον
πατέρα μου
και για τις
επόμενες
τρεις
βδομάδες
μια ζέστη-μια
κρύο. Θα
δούμε,
μπορεί, δεν
ξέρουμε,
ίσως, μπα,
ίσως
αργότερα, όχι,
ναι, ξανά όχι και
πάει
λέγοντας,
μέχρι την τελευταία
βδομάδα!
Το
ταξίδι
ξεκίνησε
με τρένο
και αρκετά
μπαγκάζια
που έπρεπε
να
σέρνουμε
μαζί μας.
Από
εργαλεία
και λάδια
μέχρι
ρουχισμό
αγωνιστικό
και μη.
Θα
πηγαίναμε στις
Σέρρες να
το
δοκιμάσουμε
και μετά θα
το
φορτώναμε
για να
ξεκινήσουμε
το ταξίδι
για τη
Σερβία. Όταν
επιτέλους
καβάλησα το
μηχανάκι απογοητευτικά
από τη
δύναμή του,
είχα
ενημερωθεί
βέβαια και
γνώριζα
ότι δεν θα
ήταν σαν το RGV,
αλλά το
συγκεκριμένο
ήταν αρκετά πιο
αδύνατο απ'
όσο
περίμενα.
Δύο μέρες
στην πίστα
μπόρεσα να
πάρω μια
ιδέα και να
συνηθίσω λίγο
τον τρόπο
οδήγησης
που
απαιτούσε.
Η
άφιξή μας
στο
αεροδρόμιο-πίστα
λίγο έξω
από το
Βελιγράδι σήμανε
συναγερμό,
μέσα σε
ελάχιστο
χρόνο
είχαν κατεβεί
μηχανάκια,
μοκέτες,
εργαλεία,
σταντς... τα
πάντα ήταν
έτοιμα κι
όλοι
πέσανε με
τα μούτρα
στα
μηχανάκια
τους ώστε
να είναι
έτοιμα για
τον
τεχνικό
έλεγχο που
θα
ακολουθούσε.
Όπως
μπορείτε
να
καταλάβετε,
είχαμε το
καλύτερο
σταντ απ'
όλες τις
ομάδες!
Την
επόμενη
μέρα το
πρωί
βρήκαμε
κρύο και
όλοι
μίλαγαν
για βροχή,
στο πρώτο
αναγνωριστικό
10λεπτο τα
λάστιχα
ούτε καν
ζεστάθηκαν
και λίγο
αργότερα
άρχισαν οι
πρώτες
σταγόνες
της βροχής.
Σχεδόν
αυτόματα ο
Ψυχογιός
είχε καθίσει
μπροστά
στα
λάστιχα
και άρχισε
να τα
χαράζει!
Στα πρώτα
χρονομετρημένα
μπήκαμε με
ψιλή βροχή
και
βγήκαμε με
δυνατή,
στην
ευθεία δεν
μπορούσα
να δω!!!
Ήταν η
πρώτη φορά
που
οδηγούσα
στη βροχή.
Τα δεύτερα
χρονομετρημένα
ήταν
στεγνά, κι
εκεί
φάνηκε ότι
όντως, το
μηχανάκι
υστερούσε
πολύ σε
γκάζι σε
σχέση με τα
υπόλοιπα.
Στα πρώτα
είχα τον 7ο
χρόνο και
στα
δεύτερα
τον 10ο από 13
συνολικά
συμμετοχές
(ήταν και 2 racing
μαζί μας
εκτός κατηγορίας).
Η
εμπειρία
ήταν
καταπληκτική,
εκείνες τις
στιγμές
όμως το
μόνο που
σκεφτόμουν
ήταν το πως
θα
μπορούσα
να πάω πιο
γρήγορα.
Στο πρωινό
ζέσταμα
μπήκα δυνατά
και κατάφερα
να
κατεβάσω
κάποια
δευτερόλεπτα
αλλά
είχε κι
άλλο κάτω
και το
ήξερα.
Στάθηκα στην
εκκίνηση
έτοιμος να
φύγω
μπροστά,
πράγμα που
έκανα, στην
πρώτη
εκκίνηση,
γιατί είχε
και
δεύτερη,
την
κανονική.
Εκεί,
μείναμε
αρκετά περιμένοντας
(κάποιο
μηχανάκι
είχε
σβήσει και
προσπαθούσαν
να το
βάλουν
μπροστά
για να
στηθεί στη
σχάρα)
ενώ τα
μηχανάκια
ούρλιαζαν
στα
κόκκινα.
Μόλις
άναψαν τα
φώτα
προσπάθησα
να φύγω
γρήγορα,
ίσως λίγο
πιο
γρήγορα
από όσο
έπρεπε και
το
μηχανάκι
έσβησε,
μέχρι να το
βάλω
μπροστά
και να φύγω,
όλοι οι
άλλοι ήταν
στα 20''+.
Ο
αγώνας
ήταν
μοναχικός,
άλλα
έτρεξα
κόντρα στο
χρόνο και
στην πίστα,
κατέβαζα
σε κάθε
γύρο όπως
έκαναν και
οι άλλοι
οδηγοί που
είχαν
φύγει
μπροστά. Ο
χρόνος που
κατάφερα
να κάνω θα
μου
επέτρεπε
να παίξω
για τις
θέσεις 5
έως 7,
τελικά τερμάτισα
7ος από τις 11
συμμετοχές
που είχε η
κατηγορία,
καταφέρνοντας
να πάρω 9
βαθμούς
για την
Ελληνική
ομάδα.
W
Gentlemen...
start
your dreams W
|
