|
welcome to my world
4ος
γύρος πανελληνίου
επάθλου mininoto 2007
Οι
αγώνες
έχουν
πολλά να
διδάξουν,
είτε αυτοί
γίνονται
σε
παγκόσμιο
επίπεδο με
το
αποκορύφωμα
της
τεχνολογίας
των motoGP και
την ελίτ
των οδηγών
αγώνων,
είτε σε ένα
τοπικό
έπαθλο
μιας «μικρής»
χώρας σαν
τη δική μας
και με
μηχανάκια
«μινιατούρες».
Ακούμε
συχνά από
την
τηλεόραση
για την
υπερπροσπάθεια
που
καταβάλουν
οι οδηγοί
για να
βρουν το
καλό setup.
Παρατηρούμε
μεγάλες
ομάδες,
μεγάλους
οδηγούς,
μεγάλες
εταιρείες
να μένουν
πίσω στο grid, τ’
αποτελέσματα
ακόμη και
την
οδήγηση.
Αυτό που
δύσκολα
αποτυπώνεται
είναι η
ψυχολογική
πίεση και
βάρος που
νιώθουν οι
οδηγοί
όταν
στήνονται
στην
εκκίνηση
γνωρίζοντας
ότι δεν
είναι όλα
εντάξει.
Η
μέρα πριν
τον αγώνα
τα είχε
δείξει όλα,
παρά τις
όποιες
προσπάθειες
το
αποτέλεσμα
δεν ήταν
καλό έστω
κι αν η
οδήγηση
πολλές
φορές ήταν
στο όριο.
Και το όριο
αυτό
ξεπεράστηκε
αρκετές
φορές, με
αποτέλεσμα
δύο
πτώσεις
και
αρκετές
άλλες που
σώθηκαν
στη
διάρκεια
του
διημέρου.
Ενώ
οι χρόνοι
παρέμεναν
υψηλοί (1,5’’
πάνω!!!) σε
σχέση με
τον
προηγούμενο
αγώνα η
αστάθεια,
οι
αναπηδήσεις
και τα
γλιστρήματα
ήταν πολύ
περισσότερα.
Εκκίνησα
τέταρτος,
στη μέση
του πρώτου
γύρου
γλίτωσα
στο τσακ
από πτώση
την οποία
όμως δεν
κατάφερα
να αποφύγω
στην
ολοκλήρωση
του ίδιου
γύρου!
Ευτυχώς, το
μηχανάκι
δεν έπαθε
ζημιά και
μπόρεσα να
το βάλω
μπροστά
και να
ξαναμπώ.
Ήμουν
τελευταίος
(10ος) με +13’’
και
κατάφερα
να
τερματίσω 6ος.
Φωτογραφίες
από τον 4ο
αγώνα
*
* *
3ος
γύρος πανελληνίου
επάθλου mininoto 2007
Αυτή
τη φορά ο
αγώνας που
στήθηκε
στον
Ασπρόπυργο
ήταν
απογευματινός,
αυτό
βοήθησε
τους
οδηγούς να
αποδώσουν
ακόμη
περισσότερο
και τους
θεατές να
ευχαριστηθούν
το δροσερό
θέαμα που
προσφέρθηκε
απλόχερα από
μικρούς
και
μεγάλους.
Για
μια ακόμη
φορά οι
μικροί
έκλεψαν
την
παράσταση.
Ακόμη
περισσότεροι
από την
προηγούμενη
φορά, τα
έδωσαν όλα,
ιδιαίτερα
οι νέες
συμμετοχές
που μπήκαν
στο κλίμα
του αγώνα
άμεσα,
προσφέροντας
πλούσιο
θέαμα
στους
ενθουσιώδεις
θεατές!
Στην
κατηγορία
Blata ο
συναγωνισμός
ήταν
δεδομένος
και οι
οδηγοί
προετοιμασμένοι
για τις
μάχες που
θα
ακολουθούσαν.
Ήδη από την
μεσοβδομαδιάτικη
προπόνηση
φάνηκε το
πόσο πολύ
δούλεψαν
κάποιοι
για να
είναι
έτοιμοι.
Αυτή η
προπόνηση
μου
επιφύλαξε
έναν μικρό
τραυματισμό
στο πόδι
από μια
χαζοπτώση
αλλά και
λίγες
ζημιές στο
μηχανάκι.
|
Με
τραυματισμένο
υλικό και
λίγο
ηθικό
ήρθαν τα
πρωινά
ευχάριστα
νέα, το
πόδι ήταν
καλά και
το
μηχανάκι,
μετά το
πρώτο
ζμπιστοτεστ
έδειξε
ότι, μολονότι
πληγωμένο,
θα
μπορούσε
να
βγάλει
τον αγώνα.
Στα
ελεύθερα
έφερα
έναν πολύ
καλό
χρόνο
άνετα,
αλλά τα
καινούρια
λάστιχα
δεν
δούλευαν
όπως θα
ήθελα και
με
προβλημάτισαν
λίγο,
Παρόλα
αυτά στα
χρονομετρημένα
μπόρεσα
να πιάσω
αμέσως
τον
καλύτερο
προσωπικό
μου χρόνο
και να
κατεβάσω
κι άλλο 0,5
με
αποτέλεσμα
την πρώτη
μου pole! |
|
Ο
σχεδιασμός
για την
εκκίνηση
είχε
εικονοποιηθεί
στο μυαλό
μου, αλλά
δεν
κατάφερα
και να τον
πραγματοποιήσω.
Η έξοδος
του «σκύλου»
με βρίσκει
4ο, με το
κλείσιμο
του πρώτου
γύρου
περνάω τον
τρίτο και
με περνάει
ο πέμπτος
στην ίδια
στροφή!
Είμαι
τέταρτος
και
μπροστά ο
Περιστεράς,
το έργο το
έχω
ξαναδεί, το
γυρολόγιο
στο 56,2 και ο
τροχός
κολλημένος
στον Νίκο
που κάνει
το λάθος
στα φρένα
και περνάω
3ος με
διαφορά
κάνα 20αρι
μέτρα από
τον 2ο
Γιάννη, ο
χρόνος
κατεβαίνει
κι άλλο,
φτάνω στον
τροχό του
Γιάννη με
0:55,5! Ο
ταχύτερος
γύρος στον
αγώνα που
σχεδόν
ακούμπησε
τον
καλύτερο
χρόνο της
πίστας που
είχε κάνει
ο
Σφακιανάκης
στον
προηγούμενο
αγώνα με 0:55,4.
Παλεύω
με τον
Γιάννη
αρκετούς
γύρους, προσπαθώ
κάνα-δυο
φορές στα
φρένα,
βγάζω λίγο
τον τροχό
μπροστά
αλλά ο
Ματθαιάσος
για μια
ακόμη φορά
ήταν
αλάνθαστος.
Την
προηγούμενη
φορά που ο
Γιάννης
ήταν
μπροστά
μου και γω
κολλημένος
πίσω του
ήταν στον
πρώτο
αγώνα, τότε
που
έβρασαν τα
νερά και
έλουσαν το
λάστιχο,
τότε που
είχα την
εγκατάλειψή,
τώρα? Τώρα
έχει
μπαμπινγ
και
γλίστρημα
μαζί και στην
αριστερή
έρχεται το
μεγα-μπαμπινγ.
Άνοιξα
λίγο τη
γραμμή,
σταθεροποίησα
το γκάζι, «έμεινα
μέσα», το
έσωσα και
τότε….
σκέφτηκα
ότι το 0:57+
είναι
ικανό να
σου δώσει
μια
πολύτιμη
θέση στο
βάθρο. Ήταν
4 ακόμη
γύροι,
επαναπαύθηκα,
όπως και ο
Γιάννης
στη
δεύτερη
θέση κι ο Alex
περιμένει
τον
επόμενο
αγώνα
μπας και
βρει
κανέναν να
παίξει
μπροστά…
*
* *
2ος
γύρος πανελληνίου
επάθλου mininoto 2007
|
Αυτή
τη φορά τα
πράγματα
ήταν
καλύτερα
:) Η
προετοιμασία,
οι
προπονήσεις
και η
εμπειρία
βοήθησαν
όσο και η
τύχη στο
να έρθει
αυτό το
αποτέλεσμα
που με
γέμισε
χαρά και
ικανοποίηση.
Η
μέρα ήταν
αφόρητα
ζεστή
ίσως λίγο
λιγότερο
από την
αγωνία
μου
σχετικά
με την
έκβαση
του αγώνα.
Μετά την
προηγούμενη
αποτυχία
μου, αυτό
που ήθελα
πάνω απ'
όλα ήταν
ένας
τερματισμός.
Στα
δοκιμαστικά
κατάφερα
τον έκτο
καλύτερο
χρόνο που
όμως ήταν
σχεδόν 1''
πάνω από
τον
καλύτερο
προσωπικό
μου. Η
αλήθεια
είναι ότι
περίμενα
να τα πάω
λίγο
καλύτερα. |
|
Στον
αγώνα η
τύχη μου
χαμογέλασε
όταν στην
πρώτη
στροφή
μετά την
εκκίνηση,
ακριβώς
δίπλα μου
ακούστηκε
ο δυνατός
κρότος από
τα 3
μηχανάκια
που έπεσαν,
στην
δεύτερη
εκκίνηση
που
ακολούθησε
βγήκα από
την ίδια
στροφή
έχοντας
διατηρήσει
τη θέση μου.
Από κει και
πέρα
ακολούθησε
ένας
αγώνας
ελεγχόμενος
με πρωταρχικό μου
σκοπό τον
τερματισμό!
Ήταν 18
ολόκληροι
γύροι,
σχεδόν 20
λεπτά
αγώνας!
Στους
πρώτους 4
γύρους
αφιερώθηκα
στην μάχη
μου με τον
φίλο
Ευθύμη,
μόλις
ένιωσα την
απαραίτητη
ασφάλεια
έκανα την
κίνησή μου
και πέρασα
στην 5η
θέση, στην
ουσία όμως
ήταν η 4η
μιας και ο ταχύτατος
Πολυδάκης
που
βρισκόταν
στην 3η
θέση είχε
μια έξοδο
που τον
έριξε στο
τέλος.
Μπροστά
μου ο
Περιστεράς
είχε πάρει
μια
απόσταση
ασφαλείας
αλλά σιγά-σιγά
στους
επόμενους 9
γύρους
κατάφερα
και τον
πλησίασα,
την στιγμή
που είχε
ένα
γλίστρημα
στην
παρατεταμένη.
Επωφελήθηκα
αυτού του
δώρου και
μέχρι ο
Νίκος να
ξαναβρεθεί
πάνω στο
μηχανάκι
είχα φύγει
30 μέτρα
μπροστά
του, στην 3η
θέση πια
που όμως
έγινε
αμέσως 2η
μιας και ο
πολύ
γρήγορος
Σφακιανάκης,
που έκανε
και τον
ταχύτερο
γύρο της
πίστας και
βρισκόταν
μπροστά,
εγκατέλειψε
από
μηχανική
βλάβη (μετά
από δύο
πτώσεις
που είχε
στην
υπερπροσπάθεια
που
κατέβαλε
κυνηγώντας
τον Alex για 13
ολόκληρους
γύρους).
Στους
4 γύρους
που είχαν απομείνει
μέχρι τον
τερματισμό
ο
Περιστεράς
έβαλε το
κεφάλι
κάτω προσπαθώντας
να ανακτήσει τη
χαμένη του
θέση, εγώ
απ΄ τη
μεριά μου
δεν
ανέβασα
ρυθμό αλλά
διατηρούσα
το
γυρολόγιο
μου σε
ασφαλή
επίπεδα προσμένοντας
τη σημαία.
Μόλις
μια στροφή
πριν τον
τερματισμό,
με τον
Περιστερά
στην ρόδα
μου
συναντάμε
έναν λίγο
πιο αργό
αναβάτη,
επιλογή
γραμμής
επίθεση
και...
σημαία.
Περάσαμε ο
ένας δεξιά
του από την
εσωτερική κι ο άλλος από
αριστερά
στην
εξωτερική, αυτή η
μικρή
διαφορά
που είχα
ήταν
αρκετή
ώστε στο photo finish
να βρεθώ
μόλις 0:00,120
μπροστά
του και να
ανέβω για
πρώτη φορά
στη ζωή μου
στο βάθρο
και τη
δεύτερή
του θέση!
Η
εμπειρία,
τα
συναισθήματα,
η χαρά
είναι
απερίγραπτα
Για
μια ακόμη
φορά
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
τα παιδιά
που ήρθαν
να μας δουν,
παρά τη
ζέστη που
είχε!
*
* *
Κάπως
έτσι
λοιπόν είναι
το
ταξίδι, έτσι
το όνειρο
αποκτά
σάρκα και
οστά. Και
είστε
καλεσμένοι
σ' αυτό,
ιδίως τώρα,
που άρχισε
να μυρίζει
βενζίνη
και καμένο
λαδάκι, να
ηχεί στις 14500στρ
και να
απλώνει
πάνω σου τη
ζεστασιά
και την
κολλώδη υφή
απ' τα
λάστιχα.
Ένα
βήμα πριν η
προηγουμένη
μέρα, για
την
ακρίβεια
μόλις 2
μήνες πριν
ή όπως
ξεκίνησε
αυτή η
σελίδα. >>>
W
Gentlemen...
start
your dreams W
|
